Interviews en recensies

 
 
 

Aangetrokken door de poëzie van Zuid-Amerika

 

door Bert Jansma Haagsche Courant, 11 november 2000

Iemand heeft haar ooit voor fado-zangeres uitgemaakt. Dat is ze dus niet. En salsa zingt ze evenmin. Al vind je haar cd 'Vals del equilibrio' in die omstreken in de bakken van de platenzaak.

Ino zingt Zuid-Amerikaanse liederen. De poëzie van de Chileen Victor Jara, van de Cubaan Silvio Rodriguez. En volksliederen uit de diverse Afro-latijnse culturen. "Ik voel me ontzettend aangetrokken tot de poëzie van die landen, de beeldspraak, de metaforen", zegt ze.

Wanneer je het verhaal van Ino hoort, lijkt het of niet zij de muziek, maar de muziek háár heeft gekozen.
"Ik ben als kind lang op Ibiza geweest. Daar heb ik leren lopen, leren tellen, met kinderen gespeeld", vertelt ze. Daar kwam de Spaanse taal. Maar ze ging klassieke zang studeren (haar vader was de zanger Bernard Kruysen) op het conservatorium. Na vier jaar ging ze er weg.

Ze werd er niet geïnspireerd, vond dat ze er te weinig kon zingen. En werd moe van de nadruk op techniek. "Niet dat ik techniek onderschat. Maar het is een middel. Ik weet hoe belangrijk techniek is om iets dan wel groot of juist heel klein neer te zetten. Maar soms dacht ik: die gasten lopen straks met zes vingers rond. Om nóg grotere akkoorden te kunnen aanslaan".

Ze kwam er wel de muziek van Ginastera en Guastavino tegen: "Prachtige muziek uit Argentinië. Toen ik die eenmaal had geproefd, liet die me niet meer los. Ik heb naar Argentinië gebeld en geschreven, maar daar werd toen niets geëxporteerd. Ik heb er twee jaar over gedaan om die te pakken te krijgen. Ik vond 't fantastisch, maar ik dacht niet ineens: nu doe ik geen klassiek meer".

Na het conservatorium vond Ino haar inspiratie op reizen en in Den Haag bij leraressen als Julia Bronkhorst en Cora van Doesburg. En tijdens een optreden in de Haagse Kuntskring was er opeens een gitariste in de coulissen die haar hoorde en 't 'te gek' vond wat ze deed en haar Zuid-Amerikaanse liederen ging begeleiden. "En nu heb ik een hele groep", lacht Ino bijna verbaasd.

Ze zingt Silvio Rodriguez ('die man die schrijft zo prachtig'), meer doorgecomponeerde liederen naast volksliederen. "Daar ben ik voorzichtiger mee, dat werk moet in je bloed zitten. Ik verander ze meestal naar mezelf toe, zodat het mijn song, onze muziek wordt".

Daarnaast ontdekte ze de zwarte latijns-Amerikaanse composities. "Muziek die door de slaven is meegenomen en die is samengesmolten met de muziek daar. Zoals de Afrikanen daar ook samensmolten met de bevolking. Ze werden broeders in het leed onder de Spaanse overheersing. Die muziek is ritmischer, bestaat vaak uit zang en tegenzang en repeterende teksten over hoe hun voorouders werden meegevoerd met de boot. Mijn hart gaat naar beide soorten muziek uit".

De muziek van Ino Kruysen raakte de laatste jaren in een stroomversnelling. Een cd, een reeks optredens in o.a. Diligentia en op Crossing Border vorig jaar. Een tweede cd is onderweg.

Ze heeft inmiddels een nieuwe groep om zich heen. Met musici uit verschillende culturen: "Iedereen mag zijn eigen dingen inbrengen. Ik wil niemand beperken. Ik vind 't heerlijk om de inspirator te zijn".

 
 


 

© Ino Kruysen | Agency Europe/World: Lerzan Berkant - rouge.lerz@gmail.com +31(0)643220284