Interviews en recensies

 
 
 

ZUID-AMERIKAANSE POEZIE EN DONALD DUCK; ZANGERES INO KRUYSEN BRENGT ZE MET GEMAK IN ÉÉN LEVEN SAMEN. HET KLEURRIJKE BESTAAN VAN EEN WERELDBURGER UIT OUD-RIJSWIJK.

INO KRUYSEN:
DE DIVA
EN DE GROTE SCHOONMAAK

 

door Vera de Jonckheere
Haags Straatnieuws, april 2008

WATERPIJP

“ We woonden met ons zessen te midden van andere kleurrijke families aan de Geestbrugweg in Rijswijk. Buurman Admiraal, een anesthesist, brak als eerste een lans voor euthanasie; in 1985 werd hij vervolgd voor zijn moed om te handelen en gelukkig vrijgesproken door de rechtbank. Een ander buurgezin, de familie Rühl, herbergde vele roeikampioenen. Buurjongen De Jager maakte van reageerbuisjes een waterpijp die we uitprobeerden met wijn, cognac en water. Zo zwaar heeft een sigaret nadien nooit meer gesmaakt. Ons huis besloeg drie etages, beneden woonde mijn vader (de bekende Haagse bariton Bernard Kruysen, redactie)- nooit binnen zonder kloppen- en wij kinderen woonden op de zolderetage.

“ Wat eet ik,
waar zijn mijn ouders
waar slaap ik vannacht ?”

Ik ben er nog steeds niet uit waar mijn moeder nu eigenlijk al die tijd heeft gewoond. Het hield me zo bezig dat ik eens een verhaal schreef met de titel: Mijn moeder bestaat helemaal niet. Als lerares lichamelijke opvoeding vertrok zij ’ s ochtends in alle vroegte naar school. Zodra zij thuis kwam, was ze volop in touw voor mijn vader, ze kookte, waste en verzorgde, streek pakken en hemden voor zijn optredens en begeleidde hem naar concerten. Mijn twee broers, zus en ik bleven vaak alleen thuis, dus het was bij ons de zoete inval. Tot diep in de nacht kon worden aangebeld en altijd stonden er stoeten fietsen en brommers voor onze deur. “ de vier kinderen waren op elkaar aangewezen en moesten vroeg zelfstandig worden.

HIPPIEPARADIJS

De zomers van de familie Kruysen op bohémien paradijs Ibiza bestonden niet lauter uit la dulce vida. “ In de jaren zestig en zeventig brachten we iedere zomer lange tijd door op Ibiza. Een wonder dat we er steeds weer opnieuw belandden, want de ménage van een zanger en een lerares vormde geen vetpot. Er was net genoeg geld voor de heenreis, maar voor ons verblijf ter plekke en de terugreis bestond geen garantie. We wisten nooit wanneer we precies terug zouden komen: mijn moeder voerde herhaaldelijk verhitte discussies met het hoofd van de school omdat haar kinderen ruim na de zomervakantie pas weer in de schoolbanken schoven. Thuis konden we boodschappen op laten schrijven maar in Ibiza kenden ze dat systeem niet. Voor onze leeftocht en om de terugreis bij elkaar te verdienen, voer mijn vader ’s ochtends vroeg uit om te duiken en met harpoenen op vis te jagen. Soms mochten we mee op de boot, maar dat betekende een hele dag werken, rillen en ronddobberen, dus wij bleven liever achter op het strand. Slapen onder de blote hemel. Ik herinner mij nog het Ibiza met keienstrandjes, bamboe en watervalletjes op plaatsen waar nu busbanen en hele ressorts zijn verrezen.
Op Ibiza heb ik de ongerepte natuur leren kennen. Vrijheid en tijdloosheid. Rust. Het leven volgens natuurwetten. Hier, in Den Haag en omgeving, heb je prachtige parken met aangelegde paden die je niet mag verlaten. Het is niet te rijmen dat parken en bossen eigendom zijn van een gemeente, een autoriteit of wie dan ook.
Dit soort dingen houdt mij al van jongs af aan bezig.
De natuur kent andere wetten- vrij van oordelen- die we allemaal in onze cellen meedragen. In Canada ervoer ik diezelfde ongereptheid – je wordt er herinnerd aan wie je bent. Ik kocht er een klein boekje met grootse vertellingen: How can one sell the air ?. Meer dan 150 jaar oude wijsheden over natuur en universum door Chief Seattle, het wijze opperhoofd van de Suquamish, die 11.000 jaar aan de baai van Seattle woonden.”

OP EIGEN BENEN

“ Onze ouders zijn vrij jong gestorven, mijn moeder toen zij drieënvijftig was, mijn vader op zijn zevenenzestigste.
Wij vieren genoten vrijheid in een dosering die voor een kind wellicht erg groot is, Maar terugkijkend ervaar ik het toch als een godsgeschenk. Ik heb er het leven in Het Nu door meegekregen. Door primaire zorgen als: wat eet ik, waar zijn mijn ouders, waar slaap ik vannacht, leer je dat je voor jezelf en je naasten moet zorgen. Het heeft mij naast een enorm verantwoordelijkheidsgevoel en zorginstinct ook het besef gegeven dat iedereen in zijn waarde moet worden gelaten. We hebben alle vier onze weg gevonden. Achterover leunen, oogsten, is een issue waarmee we nu vaak bezig zijn. Mijn broer André is een productief beeldende kunstenaar, zijn vrouw Charlie Ortega is directeur van Importante, het Haagse Centrum voor Emancipatie. Mijn andere broer, Michaël, is een interim manager geworden die zich enorm voor bedrijven inzet, en mijn zus Monique lerares Spaans. Naast haar werk organiseert zij culturele en voetreizen naar en door de Spaanse wereld. Ik zing en geef daarnaast al jaren zangles op muziekcentrum Trias.
Daarvoor op het Don Bosco centrum, dat mij niet alleen erg aansprak door de humanitaire instelling, maar ook door de reikende hand aan jongeren en hun ontstaansfilosofie. Ik bewonder de moed in mensen om initiatieven te nemen; daarmee bedoel ik ook Haags Straatnieuws en zijn verkopers.”
Ino verliet het ouderlijk nest al op haar veertiende om de wereld te verkennen.
“ Ik reisde en werkte ter plekke om in mijn levensonderhoud te voorzien. In Spanje, Frankrijk, Schotland en Engeland, waar ik een klein jaar in London woonde. Alleen voor Canada gebruikte ik mijn studiebeurs; naast mijn opleiding werkte ik tot ’ s nachts in een doka. Momenteel blijf ik wat dichter bij huis. De afgelopen jaren heb ik met mijn vaste begeleider op gitaar, Reinhold Westerheide, vele prachtige optredens in Duitsland gedaan. Hij is op het moment bezig met andere zaken en heeft zijn gitaar (tijdelijk) in de wilgen gehangen. Ook ik realiseerde mij dat het wel even goed was zo, ik had de behoefte mij te bezinnen of ik in de wereld die met het optreden samenhangt, of ik in die cadans meewilde. Ik heb nooit concessies willen doen aan mijn integriteit. Reinhold is een mooi, rustig iemand, een begaafd musicus uit Duitsland, we hebben nog steeds een goed contact. In Duitsland behandelt men artiesten met veel égards. De directeur van een theater ontvangt je hoffelijk, vaak heeft hij al radiomensen ingeschakeld en recensenten uitgenodigd, hij zorgt voor drankjes en wat te eten in je kleedkamer. Reinhold en ik hebben er mooie contacten aan overgehouden.”

AURA’S EN CHAKRA’S

Momenteel schrijft Adri Huissoon mooie arrangementen voor een nieuwe cd waarop ik werken van Victor Jara zing. Adri is net als ik groot liefhebber van de Zuid-Amerikaanse muziek en poëzie.
Zingen behoort tot mijn kern, maar ik volg daarnaast al enige tijd een opleiding bij Soare, een centrum voor energetisch werk. De helingopleiding heb ik afgerond en ik ben nu bezig aan het reading-gedeelte. Reading gaat over het lezen van iemands aura en chakra’s. Aura staat voor het uitstralingsveld waarin onder andere de patronen van persoonlijke levens en opvoeding zichtbaar zijn. Chakra’s behelzen hetzelfde maar in gedetailleerder vorm, je zou kunnen zeggen dat je met een loep kijkt naar energieplekken, die ook invloed hebben op je interne huishouding en organen. Het is absoluut niet zweverig. Integendeel, het is zeer aards en down to earth. Gericht op de natuur en op het leven in plaats van over-leven. De innerlijke kracht van mensen heeft niets zweverigs.

POEZIE ZINGEN

“Ik heb nooit in bars of restaurants willen optreden omdat mensen daar komen om te praten, drinken en eten. Dat valt niet te combineren met het luisteren naar de prachtige gedichten van iemand als Silvio Rodriguez. Alles is een kwestie van programmeren.” Deze Cubaanse dichter behoort, met de eerdergenoemde Chileen Victor Jara, tot haar favorieten. “ Zijn teksten zijn onvoorstelbaar prachtig. Midden in de dictatuur die Cuba toch is, boort hij hoop aan, geeft hij moed indachtig het principe: niet vechten tegen het duister, maar je licht neerzetten”
Ieder mens komt op aarde om zijn ziel te ervaren en in het leven een balans te vinden. Daarom heb ik mijn eerste cd Vals del Equilibrio genoemd, naar een zin uit La gaviota ( de zeemeeuw) van Silvio Rodriguez.
Ieder mens heeft behoefte aan spiegeling, soms is dat contrast, ook in relaties. Misschien is het juist tegen die achtergrond dat onder de meest onderdrukkende régimes zoveel moois te vinden is aan muziek, literatuur, volkskunst en natuurgeneeswijzen. Lees de boeken van Marquéz, luister naar de poëzie van Afrikaanse dichters, bezoek een Aboriginal levensceremonie of onderga de teksten van Zuid-Amerikaanse dichters. Ik zing hen met liefde omdat zij ook mijn inzichten representeren. Misschien klinkt het alsof alles voor mij gesneden koek is. Nou, soms denk ik ook: zo gaat-ie wel weer! En dan ga ik maar even een Donald Duckje lezen of een filmpje kijken.”
Terwijl Ino haar jas dichtritst, schiet mij haar niet-begrijpende blik te binnen na mijn argeloze vraag: Wat komt er voor jou direct na het zingen? Nu weet ik: Het leven staat bij haar centraal. En hoe!

De cd’s van Ino zijn te koop bij Plato in de Schoolstraat.

VERA DE JONCKHEERE

 
 


 

© Ino Kruysen | Agency Europe/World: Lerzan Berkant - rouge.lerz@gmail.com +31(0)643220284